Σήμερα αγάπες θα γράψω για κάτι που ΔΕΝ έκανα ποτέ στην ζωή μου. Το δοκίμασα μια «πρώτη» και μετά σκέφτηκα «ποτέ ξανά». Είμαι απο τα μμμμμ..... κορίτσια, που νομίζω ότι έχω δει πάρα πολλές ανατολές. Αυτό όχι γιατί ξυπνούσα νωρίς, απλώς δεν κοιμόμουνα τις νύχτες. Τι έκανα; Τριγυρνούσα φυσικά. Που πήγαινα; Παντού. Όταν λέμε παντού, εννοούμε, παντού και πάντα με παρέες. Πολύ γέλιο, πολύ χορός, πολύ κέφι, πολύ ανακάτεμα, πολλές μουσικές, διαφορετικές μουσικές, πολύχρωμοι άνθρωποι και φυσικά μετά, «στα καπάκια» δουλειά.

Ναρκωτικά δεν δοκίμασα ποτέ, αν και ζούσα στο «κλίμα», ΔΕΝ. Ούτε όμως ΠΟΤΕ, δεν κάνανε καν την κίνηση να μου δώσουνε. Γύρω – γύρω όλοι στο «θέμα» και μόλις έφτανε σε μένα, χωρίς «κουβέντες και λόγια περιτά» δεν.

(Μεγάλο θέμα αυτό θα το ανοίξω μια επόμενη φορά)

Το δεύτερο που ΔΕΝ έκανα ποτέ, ήταν να κανονίζω με «γυναικοπαρέα» έξοδο την νύχτα. Μια φορά, πρωτάρα ήμουνα, με πείσανε οι φιλενάδες και βγήκαμε νύχτα. Επτά συμμαθήτριες. Τραγικό. Για μένα. Ντυθήκαμε, βαφτήκαμε, βάλαμε τακούνια, ψεκαστίκαμε με αρώματα και πήγαμε. Σ' ένα μπαρ πρώτα. Πήραμε το πρώτο ποτό και αρχίσαμε να συζητάμε γιατί; Για τους «έτσι μας». Δυο ήταν ελεύθερες.. κάνανε ψιλοματάκια στην γύρα, εγώ βαριόμουνα.. φύγαμε και πήγαμε, επειδή είχανε φουντώσει οι περισσότερες, μπουζούκια. Τις εγκατέλειψα και έφυγα κακήν – κακώς, μετά απο μία ώρα. Το πόσο τραγικά θλιβερό βρήκα να πιάνουμε τα γαρύφαλλα να τα πετάμε η μία στην άλλη... το πόσο να έχουν μερακλώσει οι δύο και να αφιερώνουνε τα καψουροτράγουδα στις υπόλοιπες... και το πόσο ακόμη πιο γελοίο βρήκα, οι άντρες που κρατούσανε αγκαλιά στα διπλανά τραπέζια τα «κορίτσια τους», να μας κλείνουν το μάτι, πίσω απο την πλάτη της «κυρίας τους».... α πα πα πα πα πα.... ποτέ ξανά, σκέφτηκα και τέλος!

ΕΞΗΓΩ

Δουλεύω απο τα 17 και μόνο «κυρία του κυρίου» δεν υπήρξα. Αλλά, αν την νύχτα δεν με συνοδεύει άντρας, δεν βγαίνω. Δεν έχει καμία σημασία αν είναι ο φίλος μου, ο γιος μου, ο συνεργάτης μου, ή η σχέση μου. Αλλά θέλω και να μου κρατήσει την πόρτα του αυτοκινήτου να μπω, θέλω και να με περιμένει να καθίσω πρώτη και μετά να καθίσει εκείνος, θέλω και να κρατηθώ στο μπράτσο του, θέλω και να νιώθω ότι για εκείνη την βραδιά, με λανσάρει και είμαι πρωταγωνίστρια. Μόνο τότε, η έξοδος «μετράει» για μένα. Τι με ρώτησες; Αν είμαι φεμινίστρια;  Ποτέ δεν ήμουνα. Πιστεύω ότι ο φεμινισμός ήταν μια «ταφόπλακα» που φτιάξανε οι γυναίκες και μπήκαν απο κάτω... Γράφω «μπήκανε» και όχι «μπήκα», γιατί προσωπικά στο σπίτι, για τον άνθρωπο που είχα και είχε επιλέξει να είμαστε μαζί, γινόμουνα και συνεχίζω να γίνομαι, τελείως «γκέισα». Μ' αρέσει να του φτιάχνω πρωινό, μ' αρέσει να του διαλέγω τα ρούχα, μ' αρέσει να μαγειρεύω για εκείνον, μ' αρέσει, το έχω κάνει μάλιστα, να του κάνω μασάζ στις πατούσες. Γελάτε; Και όμως το έκανα με χαρά γιατι ευχαριστούσε εμένα.

Φυσικά θέλω τον χρόνο μου με την φίλη μου. Φυσικά και μ' αρέσει πολύ να πίνω καφέ με την κολλητή μου, αλλά βρίσκω σαχλές δηλώσεις τύπου  «θέλω να βγαίνω με τις φίλες μου μια φορά την εβδομάδα». Ειμαι βέβαιη ότι θα γίνεστε «θηρία» μερικές αγαπημένες, όμως, το ν' ακούω τραγούδι «του αγοριού απέναντι πέστε του πως τον θέλω» ή το « Wild in the wind»  του David Bowie και να το αφιερώνω στην Νίτσα την φιλενάδα μου, μου μοιάζει παρακμή, όταν θέλω να νιώθω γυναίκα.