Το γράφω τώρα, που διαχειρίστηκα και τους δύο ρόλους... και της κόρης και της αγορομάνας.
Επειδή πολύ κουβέντα γίνεται για το πως μπορούμε να διαχειριστούμε την ζωή μας, την κρίση, τον άντρα, τον «έτσι», την κολλητή, την σπαστική διευθύντρια, την ανύπαντρη διευθύνουσα σύμβουλο, τον ευθυνόφοβο τμηματάρχη, τον σκύλο που μας έφερε στο σπίτι το παιδί μας, τον «απο πάνω » που προπονείται για ψάλτης, τον «ζήτουλα» στον δρόμο που δεν ξέρουμε και «αν αλήθεια λέει»..

Σήμερα λοιπόν, θα σας δώσω συμβουλή απελευθέρωσης!

ΠΩΣ ΞΥΠΝΑΝΕ ΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ

Καταρχάς μην παραμυθιάζεστε ότι είστε ελεύθεροι. Με δεδομένο το γεγονός ότι δουλεύουμε, εκείνοι που δουλεύουμε 12 ώρες την μέρα για να εξασφαλίσουμε μία εβδομάδα διακοπών το χρόνο, είμαστε τραγικές φιγούρες. Ο πλούτος πια, για μένα, μετριέται με το κατά πόσο έχω ελεύθερο χρόνο να κάνω αυτό που αγαπάω πολύ. Όποιος το έχει καταφέρει, ένα Ευρώ να μην έχει, για μένα είναι προύχοντας!

ΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ  του 2014 για να «ξυπνήσουν» πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι ΕΙΝΑΙ σκλάβοι. Μετά την συνειδητοποίηση αρχίζει η διαδικασία της εξέγερσης... Και απο που ξεκινάμε αδέλφια – αναγνωστάρια;  Απο την μαμά μας!!!

Οι Μαμάδες έχουν κάτι το κα – τα – πλη – κτι – κό!! Εν ονόματι της αγάπης, να σου κάνουν την ζωή, «κατάρα».. Έχουν έναν μαγικό τρόπο να σε πείθουν ότι «θυσιάστηκαν – πόνεσαν – δεν χώρισαν τον τύραννο που ήταν στο πλευρό τους για σένα (τον πατέρα μας δηλαδή) – απαρνήθηκαν την καριέρα ή υπήρξαν σκληρά εργαζόμενες για ΜΑΣ (περίπτωση να το κάνανε κέφι δεν παίζει), για να τελειώσουν, την δραματική θεατρική πράξη,  λέγοντας ότι «όταν θα γίνεις μάνα θα με καταλάβεις». Φυσικά όταν γίνεσαι, θυμούνται ότι ΔΕΝ ξέρεις απο παιδιά. Μόνο η μάνα σου ξέρει....

ΤΡΑΓΙΚΑ ΛΑΘΗ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ Ν ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΦΤΑΣΕΤΕ ΣΤΑ ΑΚΡΑ!

Αν η μαμά σας έχει κλειδί του σπιτιού σας. Τις περισσότερες φορές το χρησιμοποιεί, χωρίς καν προειδοποιητικό τηλεφώνημα. Μια μάνα ξέρει ότι το «σπίτι του παιδιού της, είναι δικό της σπίτι».

Μην τάξετε πριν καν βρείτε την γυναίκα ή τον άντρα της ζωής σας, ότι ΟΤΑΝ κάνετε παιδί  και είναι κορίτσι θα δώσετε το όνομά της. ΜΙΑ φορά να το πείτε, το παιχνίδι ν' αλλάξετε γνώμη μετά ΔΕΝ υπάρχει. Θα καταλήξετε χωρισμένοι, με το παιδί σας να το φωνάζετε ΜΠΕΜΠΑ έως τα πενήντα του χρόνια (λέμε τώρα).

ΟΙ ΠΑΡΟΧΕΣ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΑΚΡΙΒΑ..

Μπορεί να σας διευκολύνει αφόρητα, να σας μαγειρεύει, να σας καθαρίζει και να σας πλένει τα ρούχα. Το κάνει με μεγάλη χαρά ΑΛΛΑ και με αυτόν τον τρόπο δημιουργεί εξαρτήσεις  σε σημείο να πείτε αργότερα στην δικιά σας, «πάντως σιδερωμένο πουκάμισο σαν της μάνας μου... ποτέ δεν θα πετύχεις».

Το Οικογενειακό σπίτι..

Πανω σήκωμα και παιδί... Όχι για πες, Πόσα ελληνικά σπίτια είναι «στο κάτω οι γονείς» στο «μεσαίο η αδελφή» και στον τρίτο ο γιός, στον οποίο η μάνα της γυναίκας του, υποστηρίζει ότι:

«ωραίο το σπίτι, αλλά αν σου είχανε δώσει το δεύτερο όροφο, δεν θα είχατε απώλειες θέρμανση .....

Πόσοι απο μας εγκλωβιζόμαστε σ' ένα «τέρας» οικογενειακό σπίτι, το οποίο αν αποφασίσουμε να εγκαταλείψουμε γιατί ΔΕΝ αντέχουμε άλλο την μάνα μας να λιβανίζει κάθε Σαββατοκύριακο το κλιμακοστάσιο, θα καταλήξουμε να ψεκάζουμε εμείς με λιβάνι – τριαντάφυλλο για να γλιτώσουμε την γκρίνια της.

ΠΩΣ ΓΛΥΤΩΝΟΥΜΕ; Διαβάστε πως.... την «άκουσα εγώ».

Στην μάνα μας, όσο και να την λατρεύουμε, μπορούμε να κάνουμε ίσως ότι έκανε το παιδί μου σε μένα.

Είχε φύγει απο την Αθήνα για σπουδές σε μια άλλη πόλη της Ελλάδας. Εγω λοιπόν, σε κάποιο απο τα όχι και τόσο συχνά ταξίδια μου, μπήκα στο σπίτι του το φοιτητικό και όσο έλειπε, άρχισα την «γενική »  (Ξέρετε: Χλωρίνες, αποσμητικά, χαρτιά κουζίνας, ηλεκτρική σκούπα για το ξαράχνιασμα και... ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΣΗ. Αυτό σήμαινε ότι άλλαξα την διάταξη των επίπλων και αναποδογύρισα και τις κουρτίνες, με μοναδικό σκοπό, να του κάνω έκπληξη)!!

Ο Αλέξης γύρισε και ανοίγοντας την πόρτα με κοίταξε σοκαρισμένος!
«Βρε μάνα τι έκανες στο σπίτι;»... Πετάρισα τις βλεφαρίδες και του είπα «Είδες αγορίνα μου, πως έγινε το σπίτι με την μανούλα; Τα έπλυνα και άλλαξα λίγο την διαρύθμιση για να έχεις πιο πολύ χώρο».

Ο Αλέξης τότε, ακούμπησε το σακίδιο στο δάπεδο, με πήρε απο το σπίτι και με πήγε στην εξωτερική πόρτα.«Μάνα, για πες τι γράφει στο κουδούνι»;

«Αλέξης Δούκας» του είπα. «Ακριβώς μαμά, εδώ είναι το δικό μου σπίτι και στο δικό μου σπίτι δεν θα ξαναλλάξεις τίποτα, ούτε θα καθαρίσεις αν δεν με ρωτήσεις και φεύγοντας σε παρακαλώ να πάρεις και τα καλλυντικά σου γιατί δεν έχω και πάρα πολύ χώρο στο μπάνιο.. την επόμενη φορά τα ξαναφέρνεις».

ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΜΟΥ «ΣΤΡΑΒΩΣΕ» το στόμα απο το σοκ......

Όταν συνήλθα και δεν έγινε σύντομα. Είχα καταλάβει. Ο γιος μου, έκανε κάτι σε μένα που δεν μπόρεσα να κάνω στην μάνα μου. Μου είχε βάλει όρια!

Μέχρι σήμερα ΔΕΝ μου έχει ζητήσει (έχουν περάσει 12 χρόνια, ούτε να του σιδερώσω πουκάμισο, ούτε να του κάνω πρωινό, όταν πηγαίνω να τον δω στην Γερμανία, ούτε να του βάλω πλυντήριο). Φυσικά και για τρεις – τέσσερις μέρες, μ' έχει σε «θρόνο», μετά... παίρνω το νεσεσέρ και γυρίζω σπίτι μου.