Αυτή την φράση την έχω ακούσει εκατοντάδες φορές. Ω ΝΑΙ!!! Στην αρχή αφορούσε το κούρεμα. Νομίζω ότι γεννήθηκα για να  «φοράω» κοντά μαλλιά! Φυσικά έχω προσπαθήσει να ζήσω με «χαίτη», με «καρέ» και μια εποχή με... εξτένσιονς!!! (Νομίζω ότι εκείνη την περίοδο, πρέπει να ήμουνα εντελώς ανισσόροπη...)

Είναι δυνατόν να ταιριάξει η ανθρωπομορφή μου στην «μπούκλα»; Τέλειο το βρίσκω. Σαν να έβλεπα τον Τρύφωνα Σαμαρά με στολή πεζοναύτη. Για να μην «πλατιάζω», ο εαυτός μου και το κεφάλι μου, συμπορεύονται εν ειρήνη, όταν τα μαλλιά είναι τόσο κοντά που να βγαίνω απο το ντους και να είμαι χτενισμένη.

Φυσικά, αυτή η επιλογή ΔΕΝ άρεσε σε πολλούς. Η μαμά μου ας πούμε, με ονειρευότανε με ένα μικρό–χαμηλό σινιόν!!! Της το έκανα το χατίρι. Αμε! Πάλι όμως το αποτέλεσμα στην εικόνα ήταν ίδιο. Μια Νανά  χωρίς μαλλιά. (Γιατί τι να τα έχεις τα μαλλιά όταν δεν φαίνονται αχαχαχαχα!!) Οι στυλίστες πάλι, που κατα καιρούς είχα, «νιώθανε» να μ' επηρεάζουν λέγοντας «ας το αφήσουμε να μακρύνει»... Το άφηνα και εγώ.... αλλά τελικά πιο εύκολα άντεχα να μακραίνει το φρύδι παρά το μαλλί. Οι άντρες (άλλη μια αγαπημένη κατηγορία)! Εκτός απο τον γιό μου και φυσικά εκείνον τον σύντροφο που έχει επίγνωση για το ποιος είναι και το τι θέλει, επιχείρησαν άλλοι με «τακτ» και άλλοι χωρίς.... να μ' επηρεάσουν, επιχειρηματολογώντας ότι  ένα «κεφάλι πεζοναύτη» δεν ήταν, ό,τι καλύτερο να το αντικρίζουν στον καθρέφτη (προφανώς ξεχνούσαν το μπούστο μου, γιατί με τέτοιο μπούστο «πεζοναύτη» μόνο σε έργο του Αλμοδοβάρ θα έβρισκαν). Όσοι πάντως επιχείρησαν να μου αλλάξουν το μαλλί, τελικά «διαμελίστηκαν» απο το «φονικό χτύπημα της τρίχας» αλλά και απο το μπούστο, που δεν τους συγχώρεσε την αφηρημάδα. Δεν φταίω.. Ας πρόσεχαν.  
ΥΤΟ ΟΜΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΠΟΤΕ είναι τα «λαίμαργα» σχόλια των γυναικών. Οι περισσότερες λοιπόν, δηλώνουν ότι: «Πόσο θα ήθελα να κόψω τα μαλλιά μου, ΑΛΛΑ ΝΑ... ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΝΕΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ, ΟΥΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ».

Όταν το ακούω αυτό, θέλω να τους απαντήσω «Γιατί κυρά μου είσαι ψευτρόνι»; Πόσο γελοίο επιχείρημα το βρίσκω αυτό! Επιχείρημα που οριοθετεί μια ολόκληρη στάση ζωής. Αν κυρά μου ΔΕΝ φτιάχνεις το μαλλί όπως σου αρέσει, γιατί «δεν θέλεις να στεναχωρέσεις εκείνον.....» α) θα τους βγάζεις ωκεανούς οργής και θυμού και β) μεταθέτεις την ευθύνη για όσα θέλεις και δεν κάνεις σε άλλους.

Το πρώτο μεγάλο βήμα στην απελευθέρωση είναι να μ' αρέσει ο ευατός μου. Όταν αρέσω σε μένα, αρέσω γενικά.

Εκεί όμως που αρχίζει η μεγάλη πλάκα είναι η περίοδος που άφησα το μαλλί να γίνει γκρίζο, που σημαίνει ότι ΔΕΝ ΤΟ ΒΑΦΩ. Αυτό που κυκλοφορώ δηλαδή, είναι αυτό που επέλεξε η φύση να δημιουργήσει χωρίς τεχνητή παρέμβαση. Το πόσες μου είπανε ότι «μου προσθέτει χρόνια» δεν φαντάζεστε!!

Το ακούω και απο μέσα μου ξεκαρδίζομαι. Μα ποιος σας είπε αγάπες ότι δεν θέλω να είμαι, όσο είμαι. Το πόσο έχω χαρεί καταρχάς που το κεφάλι μου δεν «τσούζει» απο ντεκαπάζ και βαφές, μόνο αν ήσασταν «σκαλπ» θα το καταλαβαίνατε. Τελικα με οοοοολαυτά, θέλω να δηλώσω, ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο επαναστατικό απο το να κάνεις αυτό που νιώθεις, όταν το νιώθεις, με όποιον τρόπο το νιώθεις.